A NANNI SULIS

Nanneddu meu, su mundu 'est gai
a sicut erat non torrat mai.
Semus in tempos de tirrannias,
infamidades e carestias
comos sos populos cascant che cane
gridende forte "Cherimus pane".
Famidos, nois semus pappande
pan'e castanza terra cun lande
terra c'a fungu torrat su poveru
senza alimentu, senza ricoveru.
Semus sididos in sas funtanas
pretende s'abba parimus ranas.
Avvocadeddos, laureados
bussacas buidas ispiantados,
in sas campagnas pappana mura
che crabas lanzas in sa cresura,
poi, abolidu pabillu e lapis
intrat in ballu su "Rapio rapis"
mudant sas tintas de su quadru
s'omine onestu diventat ladru
pretant a Roma, mannu est s'ostaculu;
ferru est s'ispada, linna est su bacalu.
S'intulzu apostulu de su segnore
si finghet santu, ite impostore!
Sos corvos suos tristos, molestos
sun sa discordia de sos onestos.
Maccos, famidos, ladros,
baccanu faghimus
memos halzet sa manu.
Adiosu, Nanni, tenedi contu
faghe su surdu, ettad'a tontu
a tantu, l'ides su mund'est gai:
a sicut erat non torrat mai.